یکی از موضوعاتی که همواره انسان ها را به خود مشغول می کند، رفتار دیگران است. ما همیشه نسبت به رفتار و گفتار دیگران توجه می کنیم، چرا که بدون وجود این انسان ها نمی توانیم زندگی کنیم و این توجه تنها از روی حسد، غیبت و نوعی فضولی مطرح نیست. این کار نشاندهنده اهمیت داشتن انسان های دیگر در زندگی ما است.
هر چیزی اما مرز دارد. گاه این دخالت ها، دخالت در حریم خصوصی انسان های دیگر است. شاید مهمترین معیار برای این موضوع این است که آیا این توجه ما، ما را از خود بی خود نمی کند؟
چندی پیش در خطوط اتوبسرانی برای رسیدن به ایستگاه وسط خیابان، داشتم می گذشتم و قدم زنان در طول این خطوط راه می رفتم که البته بی قانونی است. از سمت روبروی من هم فرد دیگری داشت راه می رفت. هر دو در طول این خطوط و به سمت یکدیگر و ایستگاه در حال راه رفتن بودیم که متوجه اتوبوسی شدم که به وی نزدیک می شد. با اشاره وی متوجه شدم که اتوبوس دیگری پشت من حرکت می کند. به هر حال هر دو به یکدیگر اخطار دادیم و با ترمز اتوبوس ها جان به در بردیم. این نمونه جالبی بود برای توجه کردن به دیگران در حالی که به خود توجه نداشتیم!